خاطرات یک عدد الکی شاد!

وای وای که امروز عجب روز مزخرفی بود!

از دور و بر ساعت ۳ بعد از ظهر تا ۶ و ۷ چنان دلشوره‌ای داشتم که نگم براتون

از استرس دست و پام یخ کرده بود

اخر سر مامانم حواسش نبود یه بشقاب شکست، تازه اون موقع انگار آروم شدم…

اصلا حتی نمیدونم دلیلش چی بود و از کجا اومد این حال بد

ازونور امتحان اندیشه۱ رو دادیم با بچه‌ها

چند روز پیشم وصایای امام بود

نه به ترم پیش که هیچ معارفی نداشتم، نه به این ترم که همرو باهم داشتم :/

قسمت خوب و بامزه‌اش یکی خبر گرفتن از یه سری از بچه‌ها بود، یکیم تلفنی اذیت کردن یکی از دوستان😂

خلاصه که وضعیت جالبی نیست

نوبت عملمم انداختم ۲۱ ام

ایشالا که فرداش عمو بیاد حمله کنه، خونه‌نشین شن همه، نگرانیمم بابت انتخاب واحد از بین بره😂

تعداد آدمایی که باهاشون در حالت عادی ارتباط دارم و الان نه، انقدر زیادن که اگه بخوام به تک تکشون زنگ بزنم دو هفته طول میکشه.

بعد الان دارم روانی میشم قشنگ.

از یه سریا خبر دارم، یه سریا رو بی‌خبرم

یه سریا رو از دوستای مشترک احوالشونو پرسیدم

وای که دارم روانی میشم روانییییی

رفتم سایت مدرسه راهنماییم که واقعااا دوستش داشتم و کلی رفیق خوب ازش دارم رو نگاه کردم.

کللللل اون کادر دوست داشتنی عوض شدن :):

فقط 4، 5 تا از معلما موندن هنوز...

دلم عجیب و غریب گرفت.

یه چیزی حدود 9 فاکینگ سال از روزی که اونجا قبول شدم میگذره...

چه زود بزرگ شدما!

نمیدونم چرا وقتی مرور خاطرات انقدر حالمو میگیره، بازم مشتاقانه انجامش میدم):

+هموطن خوشحال شو! sms رو خدا آزاد کرد.

ایشالا آزادی تلگرام عزیزم3>

متاسفانه یا خوشبختانه

این دوران و قطعی کامل اینترنت باعث تماس‌های تلفنی دائم و طولانی و گروهی و هر روزه‌ با دوستام شده

و خب

بیشترین چیزی که دلم براش تنگ میشه بعدا، همین قضیه‌ست.

علی‌رغم حرفی نداشتن و بیکار بودنمون و نگرانی واسه بقیه، خوش میگذره ولی

بعدا واسه نوه‌هام تعریف میکنم که تو چه وضعیت‌هایی، ارتباطمون قطع نشد و چقدر قدر دوستیامونو دونستیم…

وقتایی هم که تو کال نیستیم، میشینم سریال میبینم.

باز از هیچی بهتره، هوم؟

بعد وای یه چیز دیگه

اون اولش که تلفنا هم قطع بود همش، یه وبلاگ جدید زدم و تو کامنتاش، فقط با همون اکیپ دوستام حرف میزنم :))))))

واقعا محدودیت چه کارایی که با آدم نمیکنه!

به جز یکی دوتاشون تا قبل از این ماجرا، بقیه حتی نمیدونستن وبلاگ چیه :))))

تازه وبلاگ خودمم پیدا کردن و خوندن 🦦

کلی خندیدیما

اینقدر اینجا کم اومدم جدیدا که صاحب نصف وبلاگایی که فالو دارم رو یادم رفته.

دارم روانی میشم از بی‌نتی و تو خونه موندن.

نصف دوران دانشجوییم وسط جنگ و درگیری گذشت…

و قبلشم یه بیماری بزرگ که واکسنش رو وارد کشور نمی‌کردن :)

نمیدونم ژن نفرین شده‌ی دهه شصتیاست؟ یا شانسی که وقتی داشتن پخشش میکردن، ما تو صف دل و جرئت بودیم و گیرمون نیومد.

دارم میسوزم تو آتیشِ بی‌خبری از دوستام.

و چاره‌ای نیست جز تحمل، تحمل و تحمل…

کاش زودتر گورتونو گم کنید و برید.

الحق که ایرج میرزا قشنگ گفته:

خوردند و شکستند و دریدند و تکاندند

هر چیز در این خانه بی برگ و نوا بود.

گفتند چنینیم و چنانیم دریغا،

اینها همه لالایی خواباندن ما بود!

ای کاش در دیزی ما باز نمی ماند

یا کاش که در گربه کمی شرم و حیا بود!